Auschwitz

4819 września o świcie Niemcy wtargnęli do mieszkania rodziny Bartoszewskich. Podczas tej akcji uznany za bezrobotnego, co w systemie oznaczało całkowicie zbędnego człowieka. Wraz z grupą 45 osób został przewieziony do obozu pracy. Na miejscu zapędzono go do łaźni, ogolono głowę, wydano pasiaste spodnie i kurtkę mundurową werrmahtu i oznaczono numerem. Następnie skierowano do bloku przeznaczonego dla młodocianych. Tutaj Bartoszewski poddawany był ćwiczeniom gimnastycznym, musztrze i wyrafinowanym metodom wyniszczania ludzi. Przez pierwsze dni żył nadzieją szybkiego zwolnienia. Niestety ta nadzieja była zupełnie bezpodstawna. Po kilku dniach przebywania w obozie skierowano go do pracy przy okładaniu darnią pagórka odkrywającego krematorium w Oświęcimiu. W roku 1941 Bartoszewski otrzymał zwolnienie z obozu w Oświęcimiu. Miał szczęście nie było wtedy jeszcze komór gazowych, ani masowej zagłady. Pierwszą egzekucję za pomocą gazu wykonano w Auschwitz początkiem 1942 roku. W październiku 1955 roku nadeszła odwilż czas przemian. Bartoszewski mimo, iż ciągłe był obserwowany zastanawiał się czy nie spisać prawdy o Armii Krajowej. W 1957 roku wydał nakład zeszytów Pt. „Powstanie Warszawskie” w ilustracji w nakładzie stu tysięcy egzemplarzy. Sporo pisał także do „Tygodnika Powszechnego”. Tematami jego artykułów były: Armia Krajowa, Powstanie Warszawskie i Powstanie w Getcie. Tymczasem w wydawnictwie Zachodnim ukazała się jego książka „Prawda o Von den Bachu”. Książka miała dwa wydania w języku angielskim i francuskim. Bartoszewski wskazywał w niej, że dzieje okupacji i polskiego podziemia nie mogą być przedstawione z pominięciem zagłady polskich Żydów. W jednej z notatek SB znalazł stwierdzenie, że wyolbrzymia problem zagłady Żydów. Na szczęście jego artykuły czytane były w kraju i za granicą, w Londynie i Paryżu, a nawet w Jerozolimie. W 1963 roku Bartoszewski otrzymał z Żydowskiego Instytutu Historycznego odznaczenie państwowe, w związku z 50 rocznicą walk w Getcie Warszawskim.

Wojna

371Wojska ładowały na tropikalnych wysepkach i toczyły o nie ciężkie boje. Stawką było przejęcie kontroli nad rozległymi obszarami Pacyfiku. Najważniejsza bitwa morska, bitwa o Midway, która pozwoliła marynarce amerykańskiej uzyskać przewagę, została rozegrana pól roku po wybuchu wojny z Japonią, na początku czerwca 1942 roku. Zwyciężyły Stany Zjednoczone, spychając Japonię do defensywy. Jedną z głównych przyczyn porażki Japonii były błędy w planowaniu, brak rozeznania oraz błędnie przeprowadzone operacje powietrzne. Po zaskakującym ataku na flotę amerykańską w grudniu 1941 roku, siły japońskie panowały nad środkowym i południowym Pacyfikiem. Japończycy zamierzali stworzyć wielką, wschodnio-azjatycką strefę wspólnego dobrobytu. Pragnęli zyskać dostęp do surowców naturalnych, zwłaszcza tych, i których nie posiadali na własnym terytorium. Zajęcie archipelagu Malajskiego i Singapuru, dało im kauczuk, cynę i inne ważne surowce. Wkrótce zajęli zasobne w ropę naftową Indie Holenderskie, obecną Indonezję i wyspy Salomona. Wysunęli się także w kierunku wschodnim, zajmując Wiak i inne wyspy amerykańskie. Chociaż nie planowali inwazji na kontynent amerykański, dążyli do dalszego osłabienia siły militarnej przeciwnika, aby nie mógł zagrażać ich nowo ostającemu imperium. Jego rezultatem miało być ostateczne zniszczenie amerykańskiej floty na Pacyfiku. Pierwszym celem była najbardziej wysunięta na zachód część archipelagu Hawajskiego, atol Midway. Położona o 850 km od głównych wysp archipelagu, była ważnym punktem obserwacyjnym. Japończycy nadali jej nazwę „strażnika Perl Harborl”. Yamamoto sadził, że atak na tak istotną placówkę ściągnie główne siły floty amerykańskiej i stworzy możliwość zniszczenia jej. Droga do podboju Hawajów, stałaby otworem. Aby zapewnić sobie przewagę, Yamamoto musiał zaangażować prawie cale siły morskie Japonii. Było to zgodne z zasadą koncentracji sil. Wkrótce, po przestawieniu tego planu, dowództwo japońskie wprowadziło do niego zmiany. Znacząco zredukowano siły bezpośredniego ataku na Midway. Dodano do planu dwa dodatkowe elementy: powiększono dodatkowo operację o jednoczesne zajęcie wysp Aleuckich na północnym Pacyfiku. Argumentowano, że odciągnie to znaczną część amerykańskich sil morskich od Midway, ale nie było na to gwarancji. Znaczyło to także, że mniej sil japońskich będzie mogło wziąć udział w bitwie o Midway. Drugim elementem była osobna operacja na południowym zachodzie. Japończycy umocnili się już w Indiach Holenderskich i na wyspach Salomona. Chcieli zaatakować Australię, a do tego musieli zająć Nową Gwineę. Wylądowali na jej północnym wybrzeżu, mieli szybko zająć port Moreski. Atak na ten port planowali od strony morza, ale konieczne było wsparcie sil powietrznych. Yamamoto zgodził się użyczyć trzech lotniskowców do tej operacji. Popełnił wielki błąd, sądząc, że Amerykanie stracili wolę walki i warto ryzykować, że te okręty nie wezmą udziału w bitwie o Midway.

W ferworze walk

381Operacja ta miała być przeprowadzona planowo. Wyglądałoby tak, że Japończycy są zaślepieni w swej wierze w zwycięstwo niczym Hitler. Kolejny błąd popełnił Yamamoto w bitwie na morzu Koralowym, Japończycy zdołali zatopić jeden z lotniskowców. Byli też przekonani, że zatopili York Town, jednak ten, zdołał dopłynąć do Perl Harborl, gdzie dokonano napraw. Flota Pacyfiku dysponowała jeszcze dwoma sprawnymi lotniskowcami, z których wystartowały samoloty, by zbombardować stolicę Japonii. Yamamoto nie przeprowadził rozeznania powietrznego w celu sprawdzenia pozycji przeciwnika. Równie efektywne byłyby patrole okrętów podwodnych, ale przeprowadzono je tuż przed atakiem na Midway. Japończycy popełnili błędy w planowaniu i przygotowaniach do operacji. Znacząco osłabili swoje siły, wysyłając ich część w południowo – zachodni rejon Pacyfiku oraz na Aleuty. Zmieniony plan zdął się być zbyt skomplikowanym. Nie sprawdzono położeń sil wroga, a błędy te zadziałały na korzyść Amerykanów. Amerykańscy analitycy odczytali, że głównym celem Japończyków ma być Midway. Myśliwce 0, walczące z samolotami torpedowymi na niskim pułapie nie poradziły sobie z kolejnym atakiem. Ostatni lotniskowiec japoński zaatakował York Town. Samoloty trafiły go dwukrotnie i poważnie uszkodziły, ale amerykańskie bombowce nurkujące, zniszczyły w odwecie lotniskowiec. Dalsze działania wstrzymano. Zdeterminowany Yamamoto, rozkazał Nagumo wycofanie się i przygotowanie do nocnego ataku. Amerykanie, wiedząc, że pokonali Japończyków, nie widzieli sensu wznawiania walki. Yamamoto odwołał operację na Midway, a Japończycy zaczęli się wycofywać. Ostatnim akordem było zatopienie przez Amerykanów dwóch japońskich krążowników, które wcześniej miały kolizję. Natomiast Japończykom udało się zatopić uszkodzony okręt York Town. Choć Japończycy zdołali wylądować na Aleutach, ich garnizon został szybko odcięty przez wojska amerykańskie. Operacja japońska zakończyła się klęską, bo japoński plan okazał się zbyt ambitny i skomplikowany. Decyzja najwyższego dowództwa w sprawie zajęcia Aleutów oraz port Morlsbee spowodowała rozdzielenie sil. Yamamoto popełnił kolejny błąd, nie sprawdzając, gdzie są 3 kolejne lotniskowce przeciwnika, a to właśnie te okręty odegrały decydującą rolę w bitwie. Amerykańskie zwycięstwo pod Midway okazało się punktem zwrotnym w walce o Pacyfik. Po swoich nie do końca przemyślanych działaniach, Japończycy musieli przejść do defensywy. W tym samym czasie alianci rozpoczęli zbliżanie się ku wyspom Japonii. Admirał Yamamoto, został ostatecznie pokonany, przez „cudowną broń” Amerykanów. Wiosną 1943 roku Amerykanie dowiedzieli się, że Yamamoto planuje inspekcję baz sil powietrznych na wyspach Salomona. 18 kwietnia jego samolot został zestrzelony przez myśliwce B38 nad wyspą Ogavi. Wrak samolotu pozostaje tam do dnia dzisiejszego. Yamamoto próbował dwukrotnie zniszczyć siły USA na Pacyfiku, a w końcu został przez niepokonany Amerykanie postanowili zignorować atak na Aleuty, a z Midway zaczęto częściej wysyłać patrole lodzi latających. 3 czerwca zauważono jedną japońską jednostkę, płynącą w kierunku Midway, atak wystartowanych z wyspy bombowców nie powiódł się. Jednocześnie 3 amerykańskie lotniskowce spotkały się w odległości 350 mil od Midway. Wczesnym rankiem 4 czerwca rozpoczął się lotniczy atak na Midway, który spowodował spore straty, ale nie zniszczono pasów startowych, ani wszystkich amerykańskich samolotów. Nagumo, nieświadomy, że w pobliżu są już lotniskowce przeciwnika, organizował drugie uderzenie. W tym czasie amerykańskie samoloty torpedowe i bombowe zaatakowały japońskie lotniskowce. Prawie wszystkie zostały strącone przez japońskie myśliwce 0, jednak zmusiły japońskie okręty do stosowania uniku. Japończycy nakazali powstrzymanie drugiego ataku i przezbrojenie samolotów, by mogły odeprzeć kolejne natarcie Amerykanów, było już jednak za późno, ponieważ amerykańskie bombowce nurkujące zaatakowały ponownie.

Irak

81George W Bush organizuje zbrojne działania wobec Iraku. Mimo braku wsparcia przez ONZ, Stany Zjednoczone z sojuszniakmi rozpoczęli podbijanie suwerennego irackiego kraju. Oficjalnym powodem były powiązania, jakie iracki dyktator nawiązywał bezpośrednio z Al-Kaidą, oraz terror, jaki wprowadził w swoim kraju, i produkcja broni masowego rażenia. Wojna iracka początkowo idzie jak z płatka, ale im bardziej amerykańscy żołnierze wchodzą w głąb kraju, tym więcej napotykają komplikacji. Irak został teoretycznie wyzwolony, a Saddam Husajn odnaleziony – kilka miesięcy później stracony – ale mimo to zbrojne konflikty przybierały na sile. Ludność nie była zachwycona z amerykańskiego najeźdźcy. Dlatego walczyła z nim. Dochodziło w całym kraju do konfliktów, do wojenek, które trwają po dziś dzień. Ludzie chceli mieć swojego prezydenta, ale społeczność iracka na to się nie godziła. Nieoficjalnie wyzwolenie Iraku z rąk dyktatora było tylko pretekstem do przejęcia ogromnych złóż ropy, jakie miała w sobie iracka ziemia. Wojna trwa do dziś, chociaż informacje na ten temat nie są już tak rozchwytywane, jak to miało miejsce kilka lat temu. Michael Moore uchodzi za personifikację wszystkich przeciwników polityki Busha. Jest znanym na całym świecie reżyserem filmów dokumentalnych, pisarzem oraz producentem filmowym. jego polityka wobec państwa jest czystym antagonizmem jeżeli chodzi o globalizację oraz działanie wielkich anonimowych korporacji. Jego pierwszy film dokumentalny dotyczył szefa General Motors, który zlikwidował wielką fabrykę w jego rodzinnym mieście Flint, ponieważ chciał mieć większe zyski, a przez co kilka tysięcy ludzi zosało wyrzuconych na bruk. Potem zajął się przyczyną i skutkami zamachu w Columbine High School i dziewięćdziesiątym dziewiątym roku. Następny film dotyczył bezpośrednio prezydentury Georga W Busha, którego oskarżył o zlekceważenie sygnałów o nadchodzącym ataku Al Kaidy na Stany Zjednoczone. Jest zdecydowanie największym przeciwnikiem Busha, który przekonał do swoich racji. Jednak swoją działalność uznał za porażkę, ponieważ Bush wygrał drugą kadencję, przeciw czemu działał Moore. Obecnie pracuje nad kolejnym filmem, a jego poprzedni film dotyczył upadłej służby zdrowia, jaka działa w Stanach Zjednoczonych.