Droga przez Alpy

391Hannibal otwarcie dążył do konfliktu z Republiką Rzymu. Przypieczętował to zdobyciem miasta sprzymierzonego z Rzymem – Saguntu. To i wiele wcześniejszych zwycięstw w Iberii osławiło go jako genialnego wodza i zapewniło miłość żołnierzy. Wkrótce Rzym oficjalnie wypowiedział Kartaginie wojnę. Hannibal zebrał wielką armię, złożoną z wielu różnych oddziałów z krajów podporządkowanych Kartaginie. Wyruszył na wyprawę bezprecedensową w dziejach, obierając marszrutę poprzez Pireneje i Alpy. Przeprawa była niezwykle trudna. Nieznany Afrykanom siarczysty mróz, niechęć lokalnych plemion, szybkie tempo – to wszystko sprawiło, że śmiertelność w oddziałach Hannibala była bardzo duża. Jednak udało się – był rok 218 przed Chrystusem. Rzymianie, wcześniej pewni swego szykowali się do wysłania legionów do Afryki i Iberii. Manewr Hannibala zupełnie ich zaskoczył, wyprawa do Afryki została błyskawicznie odwołana. Hannibalowi udało się również pozyskać pomoc wielu lokalnych galijskich plemion rekompensując tym samym straty poniesione w górach. Pierwsza bitwa miała miejsce nad Jeziorem Ticinus. Rzymianie zostali zaskoczeni i praktycznie zmiażdżeni. Zwycięstwo było absolutne. Podobnie było nad Trebią. Rzymianie byli o wiele lepiej przygotowani do walki, jednak pełni buty dali się łatwo sprowokować do walki na niekorzystnych warunkach i zostali łatwo pokonani. Zwątpienie zaczęło zaglądać Rzymianom do oczu. Po I wojnie punickiej Rzym odebrał Kartaginie kolonie włoskie – Sycylię, Korsykę, Sardynię. Ponadto zniszczył jej potęgę morską i zażądał wysokiej kontrybucji. Kartagina zachowała jednak swoją potęgę w Afryce, a pozostając silnym sojuszu z sąsiadującymi Libijczykami i Numidyjczykami mogła w spokoju odbudowywać swoją siłę. Odrzucona w Italii swoje siły skierowała na Półwysep Iberyjski, zamieszkany przez słabiej rozwinięte, skłócone plemiona. Wraz z rozwojem kolonii w Iberii, rosła potęga rodu Barkidów, z którego wywodził się Hannibal. Hamilkar, jego ojciec, zdołał podporządkować sobie niemal całą Iberię, niewyobrażalnie wzbogacając Kartaginę. Pomnikiem jego podbojów było wspaniałe miasto – Nowa Kartagina, baza wszelkich dalszych podbojów. Hannibal i trójka jego braci wychowywali się w atmosferze tryumfów i bogactwa, przyuczani przez swojego ojca do przyszłych żołnierskich trudów. Iberowie byli niepokornym ludem, wielu nie pogodziło się z panowaniem kartagińskim. W jednej z ich zasadzek zginął Hamilkar, poświęcając swoje życie, by uratować synów, akurat z nim podróżujących – Hannibala i Hazdrubala. Wkrótce władzę w Iberii i dowództwo armii przejął starszy z nich – Hannibal.