Niszcząca erupcja

111W lodzie widoczne są Male pęcherzyki powietrza, w których zawarte są informacje o klimacie, jaki panował, gdy zamarzała woda. Wysokość temperatur globalnych ocenia się na podstawie grubości warstw lodu. Znaleźć też można informacje o zjawiskach naturalnych, które naukowcy potrafią odczytać. Zatem próbki lodu zawierają informacje o zmianach zachodzących na przestrzeni tysięcy lat. Badania dowiodły, że na przestrzeni 100 tyś. lat, ani wcześniej, ani później nie wystąpiło tak wysokie stężenie siarczanów w lodzie, co wskazuje na jakąś katastrofę naturalną, a tak olbrzymia ilość kwasu siarkowego może pochodzić tylko z potężnej erupcji wulkanu. Potężne erupcje wytwarzają potężne ilości gazów, m.in. siarczanów, które w powietrzu zmieniają się w kwas siarkowy. Ilość siarczanu w lodzie wskazuje, że tamten wybuch był kilkaset razy większy od potężnego wybuchu wulkanu Pinatubo, jaki miał miejsce w latach dziewięćdziesiątych. Musiała być to potężna katastrofa, przerastająca nasze wyobrażenie. Zauważono, że starsza próbka ma większą gęstość, dlatego jest w stanie utrzymać w sobie więcej gazów, a siła wybuchu zależy od zawartości gazów w magmie. Wyrzucone pyły pokryły obszar dziesięciokrotnie większy od Kalifornii, a do atmosfery przedostały się 2 mld ton kwasu siarkowego. Była to największa erupcja wulkanu w historii człowieka rozumnego. Wiadomo, ze wszystko w pobliżu wulkanu musiało ulec zagładzie. Obecnie ludzie są w stanie przewidzieć erupcje wulkanów i zaalarmować odpowiednie służby. Wtedy człowiek nie Mia takiej możliwości, a opadający popiół niesie zagładę wszystkiemu na czym osiądzie. Szacuje się, że chmura pyłu musiała wtedy pokryć obszar 4 mln km kwadratowych. Na Indie opadła piętnastocentymetrowa warstwa popiołu. Pierwsze zagrożenie to trudności z oddychaniem. Osiadły pyl zanieczyścił środowisko, a z nim wszystko, potrzebne pradawnym ludziom do życia. Skażeniu ulęgła także woda. Opad takiej ilości popiołu spowodował wyginięcie niemal całej roślinności. Popiół pokrył ogromny obszar w ciągu kilku dni.

Katastrofy

231Trzęsienia ziemi występują, kiedy najbardziej zewnętrzna warstwa, zwana skorupą, przesunie się lub poruszy. Skorupa ziemska zbudowana jest z ogromnych płyt. Te płyty nieustannie się poruszają i przesuwają, co powoduje, że niekiedy dwie płyty silnie się o siebie otrą. Wówczas na ich brzegach wytwarza się ciśnienie. Doprowadza ono do wygięcia skał i ich pęknięcia. Kiedy skały zaczynają pękać wywołują wstrząsy, które ogarniają ziemię. Punkt na powierzchni, pod którym bezpośrednio pękają skały nazwany został epicentrum. Sejsmolodzy wiedzą, że większość wstrząsów pojawia się w miejscach, w których płyty stykają się, niestety ich wiedza nie wystarcza by określić czas trzęsienia ziemi. Niebezpieczeństwo wywołane trzęsieniem ziemi nie zanika natychmiast, trwa nadal, mimo iż wstrząsy się zakończą. Trzęsienia ziemi są przyczyna obsuwania się lawin i powodzi. Kiedy uszkodzone zostają linie wysokiego napięcia, mogą stać się również przyczyną pożaru. Trzęsienie ziemi, które do tej pory doprowadziło do największych zniszczeń miało miejsce w 1201 roku. Wstrząsnęło ono Egiptem i Syrią, gdzie zginęło ponad milion ludzi, Ocenia się, że była to największa, pod względem ofiar, katastrofa, spowodowana przez siły natury. Coraz więcej obszarów na ziemi jest zagrożonych przekształceniem się w pustynie. W takich warunkach nie może rozwijać się roślinność, co powoduje, że zwierzęta nie mają szans na przetrwanie. W niektórych miejscach żyzne obszary przekształcają się w pustynie ze względu na stopniowe zmiany klimatu na ziemi. Jednak pustynia zmienia się w skutek działalności człowieka. Ludzie wycinają lasy, by zdobyć miejsce po uprawę, a gdy giną drzewa i roślinność, wiatr i deszcze powodują zniszczenie ziemi. Pustynia Sahara była kiedyś urodzajną i bujną równiną, przez którą płynęła rzeka. Fakt ten miał miejsce ponad 10 tysięcy lat temu. Rysunki na skałach południowej Algierii, przedstawiają proces powolnego przekształcania się tego miejsca w pustynię. Sugerują one, że na tym obszarze była wystarczająca ilość wody by mogło rozwijać się życie. Niektóre kraje współczesne, sąsiadujące z Saharą, maja poważne problemy ze zdobyciem żywności dla swych mieszkańców. Ziemie wokół Sahary z roku na rok stają się coraz mniej urodzajne.