Irak

81George W Bush organizuje zbrojne działania wobec Iraku. Mimo braku wsparcia przez ONZ, Stany Zjednoczone z sojuszniakmi rozpoczęli podbijanie suwerennego irackiego kraju. Oficjalnym powodem były powiązania, jakie iracki dyktator nawiązywał bezpośrednio z Al-Kaidą, oraz terror, jaki wprowadził w swoim kraju, i produkcja broni masowego rażenia. Wojna iracka początkowo idzie jak z płatka, ale im bardziej amerykańscy żołnierze wchodzą w głąb kraju, tym więcej napotykają komplikacji. Irak został teoretycznie wyzwolony, a Saddam Husajn odnaleziony – kilka miesięcy później stracony – ale mimo to zbrojne konflikty przybierały na sile. Ludność nie była zachwycona z amerykańskiego najeźdźcy. Dlatego walczyła z nim. Dochodziło w całym kraju do konfliktów, do wojenek, które trwają po dziś dzień. Ludzie chceli mieć swojego prezydenta, ale społeczność iracka na to się nie godziła. Nieoficjalnie wyzwolenie Iraku z rąk dyktatora było tylko pretekstem do przejęcia ogromnych złóż ropy, jakie miała w sobie iracka ziemia. Wojna trwa do dziś, chociaż informacje na ten temat nie są już tak rozchwytywane, jak to miało miejsce kilka lat temu. Michael Moore uchodzi za personifikację wszystkich przeciwników polityki Busha. Jest znanym na całym świecie reżyserem filmów dokumentalnych, pisarzem oraz producentem filmowym. jego polityka wobec państwa jest czystym antagonizmem jeżeli chodzi o globalizację oraz działanie wielkich anonimowych korporacji. Jego pierwszy film dokumentalny dotyczył szefa General Motors, który zlikwidował wielką fabrykę w jego rodzinnym mieście Flint, ponieważ chciał mieć większe zyski, a przez co kilka tysięcy ludzi zosało wyrzuconych na bruk. Potem zajął się przyczyną i skutkami zamachu w Columbine High School i dziewięćdziesiątym dziewiątym roku. Następny film dotyczył bezpośrednio prezydentury Georga W Busha, którego oskarżył o zlekceważenie sygnałów o nadchodzącym ataku Al Kaidy na Stany Zjednoczone. Jest zdecydowanie największym przeciwnikiem Busha, który przekonał do swoich racji. Jednak swoją działalność uznał za porażkę, ponieważ Bush wygrał drugą kadencję, przeciw czemu działał Moore. Obecnie pracuje nad kolejnym filmem, a jego poprzedni film dotyczył upadłej służby zdrowia, jaka działa w Stanach Zjednoczonych.

Konsekwencje wojny

411Rok po klęsce pod Zamą został podpisany traktat pokojowy. Kartagina została pozbawiona wszelkich posiadłości poza Afryką, zlikwidowano jej flotę wojenną. Nie mogła prowadzić wojen bez pozwolenia Rzymu. Została zmuszona do wypłacania gigantycznej kontrybucji o łącznej sumie 10 tysięcy talentów srebra w ciągu 50 lat. Jednak twarde warunki pokoju nie sprowadziły Kartaginy do roli podrzędnego państwa. Kontrybucja była płacona z wyprzedzeniem, raz nawet zaproponowano zapłatę za 20 lat naprzód. Hannibal wkrótce został sufatą – odpowiednikiem rzymskiego konsula. Jednak przez podejrzenia, że znów chce sprowadzić wojnę, musiał uciekać z miasta. Resztę życia spędził jako najemny dowódca w różnych częściach świata. Skończył żywot popełniając samobójstwo. Bogactwa i siła Kartaginy była niepokojąca dla Rzymu. Słynne stały się słowa Katona Starszego „Ponadto uważam, że Kartagina powinna zostać zburzona”, który tym stwierdzeniem kończył każde ze swych przemówień. W 149 roku przed Chrystusem Rzym wypowiedział wojnę pod byle pretekstem. Trzyletnim oblężeniem Kartaginy dowodził Publiusz Scypion Młodszy, syn bohatera poprzedniej wojny. Miasto zostało zdobyte, zburzone, a ziemię na której stało posypano solą, by już nigdy nic tam nie wzrosło. Tak oto Rzym na dobre zakończył swój konflikt z Kartaginą. Po zdobyciu Iberii Publiusz Scypion niezwłocznie udał się do Afryki. Swoje wojska wysadził na wybrzeżu Libii i rozpoczął pertraktacje z tamtejszym królem Syfaksem, formalnie sprzymierzonym z Kartaginą. W tym samym czasie misję dyplomatyczną wykonywał tam również Hannon Barkida. Ostatecznie Syfaks stanął po stronie Kartaginy jednak cena tego była niemała. Stary król zażądał dostępu do ziem numidyjskich, które od lat pozostawały pod protektoratem Kartaginy. W zamian za to Syfaks zobowiązał się wystawić wielką armię. Kartagina zyskała silnego sojusznika, zyskując jednak nowego wroga – Numidyjczyków. Wielka armia libijska zgromadziła się na przedpolach Cyrty w ciasnym obozie otoczonym ostrokołem. Scypion dysponujący dużo mniejszymi siłami wydawał się bez szans. Uciekł się jednak do podstępu. W nocy przed zaplanowaną bitwą podpalił ogrodzenie obozu i jego zabudowania. Na wszystkich którzy nie spłonęli na miejscu czekały przy wyjściu z obozu rzymskie miecze. Zwycięstwo Scypiona było absolutne. Syfaks został pojmany, spalonego ciała Hannona nie odnaleziono. Kartagina pozostała bezbronna. Scypionowie odnosili kolejne sukcesy w Iberii. Hazdrubal nie posiadał tak wielkiego talentu dowódczego jak starszy brat, Hannon zaś był go zupełnie pozbawiony. Mimo wielu klęsk ich straty były rekompensowane przez posiłki stale dochodzące z Afryki. Na podobne wsparcie nie mógł liczyć Hannibal. Rada była nieprzychylna wobec jego działań, gdyż obawiali się zbyt wielkiego wzrostu jego sławy. 211 rok przed Chrystusem był w Iberii decydujący. Barkidom udało się wytoczyć dwie bitwy Rzymian. W obu zwyciężyli, obaj Scypionowie zaś zostali zabici. Wydawało się to gwoździem do trumny Rzymu. Niemal aktem desperacji było posłani do Iberii ( na jego własną prośbę) syna jednego ze zmarłych braci – Publiusza Korneliusza Scypiona na czele skromnej 10 – tysięcznej armii. Jego sposób działania zaskoczył Kartagińczyków. Zamiast szukać walnej bitwy, uderzył w ich bazę zaopatrzeniową – Nową Kartaginę. To był cios w samo serce. Wraz z upadkiem miasta coraz więcej plemion iberyjskich zrzucało afrykańskie jarzmo. Po roku 208 przed Chrystusem i bitwie pod Baeculą, w której Scypion odniósł wielkie zwycięstwo nad Hazdrubalem, Kartagińczycy musieli uznać Iberię za utraconą. Hannon wrócił do Afryki, zaś Hazdrubal wyruszył na pomoc Hannibalowi, pokonując tą samo co on alpejską trasę. Wojna nieubłaganie zbliżała się ku końcowi.

Bundy

451Ted Bundy to jeden z najstraszniejszych morderców naszych czasów. Jego pełne imię i nazwisko to Theodore Robert Bundy, a Ted Bundy było tylko skrótową nazwą. Urodził się w tysiąc dziewięćset czterdziestym szóstym roku, dwudziestego czwartego listopada w stanie Vermont, mieście Burlington. Był oskarżony o ponad trzydzieści morderstw, ale tak naprawdę nie wiadomo, ile tak naprawdę ma na koncie dusz. Mówi się o setkach. Pierwsze ofiary mordował już w czasach dziecięcych. Mówi się o ośmioletniej dziewczynce, jego koleżance, która zaginęła, kiedy ten miał czternaście lat. Bardzo dużo osób próbowało jakoś to powiązać, ale fakty nie były zbyt dokładne. W związku z czym nie ma daty pierwszego morderstwa, ani nazwiska. Był bardzo produktywnym mordercą, można powiedzieć, że zabójstwa były jego żywiołem, chociaż nie był w niczym podobny do Kuby Rozpruwacza – a często mówiono, że mają podobne metody działania, jeśli chodzi o morderstwa. Ale to nieprawda – Rozpruwacz był dokładny, precyzyjny, zabijał bawiąc się ofiarami, a Bundy zwyczajnie zachowywał się jak zwierzak i nie zawsze udawało mu się zabić ofiarę. Niektóre przeżyły z trwałymi uszkodzeniami, ale żyły. Zmarł na krześle elektrycznym. Charles Manson uchodzi za najgroźniejszego mordercę w Stanach Zjednoczonych. Był normalnym człowiekiem dopóki nie poczuł w sobie żądzy bycia wolnym. Był bardzo romantyczny wyglądowo, wiele dziewczyn kochało się w jego osobie – często boso siedział przy akademiku, grając na gitarze. Hipnotyzował dziewczyny. Kiedy jeździł po Stanach Zjednoczonych swoim vanem i zgarniał ludzi do swojej sekty. Dorabiali gdzie się da, uchodzili standardowych hipppisów, którzy nie potrafią znaleźć sobie zajęcia. W końcu grupa zyskała nazwę Rodzina i Manson zapraszał wszystkich chętnych, którzy jako tako się kwalifikowali. Kiedy przebywał w więzieniu, uczył się podprogowego przekazywania informacji i działania na ludzi w sposób taki, w jaki chciał, by działali tak, jak chciał. Co ciekawie, Mansona nigdy bezpośrednio nie oskarżano o zabójstwo ani jednej osoby, chociaż jego rodzina mordowała bez opamiętania wszystkich, kogo wzięli sobie za cel. Tak właśnie zamordowali żonę Romana Polańskiego, a i on sam zapewne by zginął, gdyby nie miał awaryjnego wyjazdu do innego kraju. Manson został skazany na karę śmierci, ale po zmianie prawa stanowego zostało zmienione to na dożywocie.

Katastrofy

231Trzęsienia ziemi występują, kiedy najbardziej zewnętrzna warstwa, zwana skorupą, przesunie się lub poruszy. Skorupa ziemska zbudowana jest z ogromnych płyt. Te płyty nieustannie się poruszają i przesuwają, co powoduje, że niekiedy dwie płyty silnie się o siebie otrą. Wówczas na ich brzegach wytwarza się ciśnienie. Doprowadza ono do wygięcia skał i ich pęknięcia. Kiedy skały zaczynają pękać wywołują wstrząsy, które ogarniają ziemię. Punkt na powierzchni, pod którym bezpośrednio pękają skały nazwany został epicentrum. Sejsmolodzy wiedzą, że większość wstrząsów pojawia się w miejscach, w których płyty stykają się, niestety ich wiedza nie wystarcza by określić czas trzęsienia ziemi. Niebezpieczeństwo wywołane trzęsieniem ziemi nie zanika natychmiast, trwa nadal, mimo iż wstrząsy się zakończą. Trzęsienia ziemi są przyczyna obsuwania się lawin i powodzi. Kiedy uszkodzone zostają linie wysokiego napięcia, mogą stać się również przyczyną pożaru. Trzęsienie ziemi, które do tej pory doprowadziło do największych zniszczeń miało miejsce w 1201 roku. Wstrząsnęło ono Egiptem i Syrią, gdzie zginęło ponad milion ludzi, Ocenia się, że była to największa, pod względem ofiar, katastrofa, spowodowana przez siły natury. Coraz więcej obszarów na ziemi jest zagrożonych przekształceniem się w pustynie. W takich warunkach nie może rozwijać się roślinność, co powoduje, że zwierzęta nie mają szans na przetrwanie. W niektórych miejscach żyzne obszary przekształcają się w pustynie ze względu na stopniowe zmiany klimatu na ziemi. Jednak pustynia zmienia się w skutek działalności człowieka. Ludzie wycinają lasy, by zdobyć miejsce po uprawę, a gdy giną drzewa i roślinność, wiatr i deszcze powodują zniszczenie ziemi. Pustynia Sahara była kiedyś urodzajną i bujną równiną, przez którą płynęła rzeka. Fakt ten miał miejsce ponad 10 tysięcy lat temu. Rysunki na skałach południowej Algierii, przedstawiają proces powolnego przekształcania się tego miejsca w pustynię. Sugerują one, że na tym obszarze była wystarczająca ilość wody by mogło rozwijać się życie. Niektóre kraje współczesne, sąsiadujące z Saharą, maja poważne problemy ze zdobyciem żywności dla swych mieszkańców. Ziemie wokół Sahary z roku na rok stają się coraz mniej urodzajne.